Blog action day: Φτώχεια

Σήμερα, 15 Οκτωβρίου, είναι η μέρα που τα blogs αναλαμβάνουν δράση κατά της φτώχειας.

Ευγενής ο σκοπός και (δυστυχώς) αμφίβολα τα αποτελέσματα, τουλάχιστον τα απτά. Αυτοί για τους οποίους γράφουμε δε θα μάθουν ποτέ τι γράφτηκε, ο στόχος όμως είναι να συνειδητοποιήσουν αυτοί οι οποίοι θα διαβάσουν τα άρθρα ότι μπορούν να βοηθήσουν.

Υποθέτω ότι για την υλική φτώχεια θα γράψουν πολλοί κι έτσι επέλεξα να γράψω για την πνευματική φτώχεια, η οποία συναντάται όχι μόνο στα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας, αλλά παντού και είναι επίσης συνδεδεμένη με τη βλακεία, με την αδιαφορία, με τη μιζέρια, με την έπαρση και τον (κακώς εννοούμενο) εγωισμό.

Τα παραπάνω συστατικά, συνδυασμένα σε διαφορετικές ποσότητες, είναι ικανά να οδηγήσουν έναν άνθρωπο σε πνευματική απραξία και σε απαξίωση της δύναμης του νου του, με άμεσο επακόλουθο την περιθωριοποίησή του και την απομάκρυνσή του από το διαρκή αγώνα για περισσότερη (και χρησιμότερη) γνώση.

Και είναι η γνώση, η κατοχή δηλαδή της πληροφορίας όπως λέμε εμείς οι πληροφορικοί, που τον βοηθάει να βελτιώσει τη ζωή του, τόσο υλικά (που είναι και το άμεσο ζητούμενο όταν μιλάμε για την υλική φτώχεια) όσο και ψυχολογικά, με την έννοια ότι αν θεωρείς ότι η ζωή που ζεις είναι γεμάτη, τότε αισθάνεσαι πλούσιος χωρίς να είσαι!  Προσωπικά, μου έχει συμβεί πολλές φορές, απλά περπατώντας στο δρόμο ή ακούγοντας ένα τραγούδι, να νιώσω τέτοια πληρότητα που να αισθάνομαι πραγματικά ευτυχισμένος.

Για να αντιμετωπίσουμε την (πνευματική) φτώχεια, δε χρειάζονται χρήματα.  Χρειάζονται μόνο ένα ανοιχτό μυαλό, πολλή όρεξη και κάποια καλή παρέα, για να μην είναι ο αγώνας μοναχικός.

Δεν είμαι ειδικός, ούτε έχω ασχοληθεί επισταμένως με το αντικείμενο… θέλω μόνο να καταγράψω κάποιες σκόρπιες σκέψεις, όπως μου έρχονται σήμερα που τα blogs αναλαμβάνουν δράση κατά της φτώχειας (όλων των κατηγοριών).

Είναι οι bloggers δημοσιογράφοι;

Με αφορμή τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει για τα blogs (και όχι τα blog), για τους bloggers, για τα μανιφέστα, για τους εκβιασμούς, για την ανωνυμία και, πάνω απ’ όλα, για την ελευθερία έκφρασης, έχω μια απορία:
αν ενταχθούν τελικά τα blogs σε κάποιο νόμο-πλαίσιο, όπως θέλει η κυβέρνηση, και χαρακτηριστούν οι bloggers ως δημοσιογράφοι, θα γίνουμε κι εμείς μέλη της ΕΣΗΕΑ, θα πληρώνουμε εισφορές και, στο τέλος, θα παίρνουμε και σύνταξη, εφ’ άπαξ και επιδόματα;

Βρε παιδιά, βγαίνει ο blogger στη σύνταξη;

Για τα χαμένα παιδιά…

17 μήνες πριν χάθηκε ο Άλεξ και η οικογένειά του ακόμη τον ψάχνει (απ’ ό,τι φαίνεται, σχεδόν μόνοι τους)!

100+ ημέρες πριν χάθηκε η Μαντλίν στην Πορτογαλία και η κινητοποίηση είναι ευρωπαϊκού επιπέδου.

Στις Ενωμένες Πολιτείες κάποιος οργανισμός έχει φτιάξει ένα screen saver για να βοηθήσουν οι πολίτες στον εντοπισμό των χαμένων παιδιών της περιοχής τους.

Καινούρια αρχή

Από σήμερα τα «Cineσχόλια» (που κατοικοεδρεύανε σ’ αυτή τη διεύθυνση) αλλάξανε δρόμο και βρίσκονται πλέον εδώ.

Σ’ αυτό το χώρο θα σημειώνω πότε πότε ό,τι θεωρώ χρήσιμο ή αναγκαίο κι έτσι δε θα είναι πια ένα εξειδικευμένο ημερολόγιο αλλά μάλλον ένα «γενικής χρήσης»

Απόστολος