Πώς αντιμετωπίζουμε τους συλλέκτες δεδομένων;

 

Αφού όλοι ενδιαφέρονται να μας κατατάξουν σε κατηγορίες, διαβάζοντας με όποιο τρόπο μπορούν, τα δεδομένα μας (προσωπικά και μη), γιατί να μην τους μπερδέψουμε λίγο;

Δεν απαγορεύεται, δεν είναι παράνομο και είναι και διασκεδαστικό, αν το καλοσκεφτεί κανείς… Δε θα ήταν ωραίο π.χ. να κάναμε κάθε μέρα και από ένα check-in από διαφορετική πόλη; Η Γη έχει πολλά όμορφα μέρη που θα θέλαμε να πάμε, γιατί να μην τα επισκεφτούμε νοερά; 😉

Περί δωρεάν προϊόντων και υπηρεσιών

Όλοι το ξέρουμε ήδη πως «όταν η υπηρεσία είναι δωρεάν, το προϊόν είναι οι χρήστες».

Καλό είναι να το Συνεχίστε την ανάγνωση του “Περί δωρεάν προϊόντων και υπηρεσιών”

Κοινωνική δικτύωση, σκόρπια σχόλια

Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο είναι το άρθρο που έγραψε ο Νίκος με τίτλο “Google Reader: πιο social από ποτέ. Αρκεί όμως;“, όπου βλέπει (κυρίως) τη θετική πλευρά των εξελίξεων. Εγώ που είμαι λίγο πιο γκρινιάρης, σκέφτομαι ότι όλη αυτή η δικτύωση μπορεί να έχει και κάποια ακόμη αρνητική εξέλιξη, την οποία θα περιγράψω στη συνέχεια.

Γράφω, που λέτε, το άρθρο μου και πατάω το κουμπί για να το δημοσιεύσω. Αμέσως, μέσω του RSS feed και του ping, ειδοποιούνται οι σχετικές υπηρεσίες (που είτε έχω ρυθμίσει εγώ ή κάποιος άλλος) και ανακοινώνουν σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα, αναγνώστες ειδήσεων και μηχανές αναζήτησης ότι σ’ αυτό το δικτυακό ημερολόγιο (blog) υπάρχει μια καινούρια ανάρτηση.

Όσοι έχουν επιλέξει να ενημερώνονται για τις νέες αναρτήσεις ή οι γνωστοί και φίλοι μου, με τους οποίους συνδέομαι στα κοινωνικά δίκτυα, θα δουν τον τίτλο και ίσως το διαβάσουν κιόλας. Αν τους αρέσει, θα πατήσουν το κουμπί “Like” ή, ίσως, κάνουν και κάποιο σχόλιο (καλό ή κακό).

Πού όμως θα γίνει αυτό το σχόλιο;
Το σκέφτεστε;

Το σχόλιο μπορεί να γίνει στο ίδιο το άρθρο στο blog που το φιλοξενεί, αλλά μπορεί και να γίνει στο friendfeed, στο facebook, στο twitter, στο Google reader ή όπου αλλού είναι δυνατό (και πιο εύκολο γι’ αυτόν που θα κάνει το σχόλιο).

Ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της ευρείας δυνατότητας σχολιασμού; Ας δούμε μερικές:

  • τα σχόλια είναι σκορπισμένα εδώ κι εκεί και είναι αδύνατο να γίνει κάποια συζήτηση ουσίας από τους συμμετέχοντες
  • τόσο ο συγγραφέας του άρθρου, όσο και οι σχολιαστές, θα είναι αδύνατο να παρακολουθήσουν (και να απαντήσουν σε) όσα γράφτηκαν
  • σε βάθος χρόνου, τα μόνα σχόλια που θα “επιζήσουν” θα είναι αυτά που θα έχουν γίνει στο ίδιο το άρθρο, ενώ αυτά που θα έχουν γίνει αλλού θα χαθούν όταν εμφανιστεί νέο περιεχόμενο

Προσωπικά δε μ’ ενοχλεί πολύ αυτή η εξέλιξη, επειδή ούτε γράφω πολύ σημαντικά πράγματα (συνήθως), ούτε και οι αναγνώστες μου σχολιάζουν αυτά που γράφω. Σκεφτείτε όμως το εξής σενάριο:
Κάνετε μια αναζήτηση για κάποιο θέμα και, από τα αποτελέσματα της αναζήτησης, επιλέγετε να διαβάσετε κάποιο άρθρο από ένα blog. Όταν διαβάσετε το άρθρο, είναι σίγουρο ότι θα ρίξετε και μια ματιά και στα σχόλια που έχουν γίνει επ’ αυτού. Τα σχόλια όμως που θα διαβάσετε θα είναι μόνο αυτά που συνοδεύουν το άρθρο και όχι τα άλλα που μπορεί να έγιναν κάπου αλλού!

Δεν αρνούμαι ότι τα κοινωνικά δίκτυα με τους αλληλοκαλυπτόμενους κύκλους των φίλων βοηθούν πολύ στη διάδοση των ιδεών, των προτάσεων και των ιστοριών που γράφει ο κάθε blogger· μήπως όμως τελικά χάνουμε την ουσία, που είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ συγγραφέα και αναγνωστών;

Αποτελέσματα δικτυακών αναζητήσεων

Πολλές φορές, τους τελευταίους μήνες, έχω την αίσθηση ότι τα αποτελέσματα που παίρνω από κάποιες δικτυακές αναζητήσεις που κάνω είναι είτε άσχετα με την ερώτηση που έθεσα ή ακόμη και λάθος!
[ Διευκρινίζω εδώ ότι αναφέρομαι κυρίως στις ελληνικού ενδιαφέροντος ερωτήσεις ]

Φυσικά δε φταίνε οι μηχανές αναζήτησης για τα κακά αποτελέσματα· το γεγονός οφείλεται είτε στην κακή ποιότητα (ελάχιστης πληροφορίας) των σχετικών ιστοσελίδων ή στην καλή «απόκρυψη» των σχετικών πληροφοριών σε βάσεις δεδομένων, τις οποίες, λόγω δυναμικά δημιουργούμενων ιστοσελίδων, οι μηχανές αναζήτησης μπορεί και να μην αρχειοθετούν.

Στην πρώτη περίπτωση, λόγω και του τρόπου προβολής των αποτελεσμάτων αναζήτησης από τις μηχανές (όπου προτιμώνται και συνεπώς προβάλλονται κυρίως οι ιστοσελίδες με τις περισσότερες συνδέσεις προς αυτές καθώς και αυτές που είναι πιο πρόσφατες), υπερισχύουν ιστοσελίδες είτε από δικτυακά ημερολόγια ή από δικτυακές συζητήσεις (newsgroups, chats), άρα οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτές δεν είναι (συνήθως) καθόλου εμπεριστατωμένες κι έτσι η χρησιμότητά τους είναι ελάχιστη.

Στη δεύτερη περίπτωση, η αιτία είναι η κακή προβολή! Οι πληροφορίες υπάρχουν (και συνήθως είναι πολύ καλής ποιότητας), είναι όμως τόσο καλά κρυμένες μέσα στους πίνακες κάποιων βάσεων δεδομένων που είναι πρακτικά άχρηστες!!

Λύση; Δε βλέπω κάποια εύκολη λύση… όμως:

  • Θα μπορούσαν ίσως οι έλληνες συγγραφείς ιστοσελίδων να φροντίσουν να φτιάξουν κάποιες σελίδες, έστω και στατικές, που να περιέχουν πραγματικά χρήσιμες πληροφορίες και όχι απλά υλικό του τύπου: “Αυτή είναι η ιστοσελίδα μου… αφήστε μου μήνυμα!”
  • Θα μπορούσαν επίσης οι διάφοροι φορείς, όπως τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, τα ινστιτούτα ή ακόμη και οι διάφοροι σύλλογοι, να φτιάξουν ιστοσελίδες που να παρέχουν υλικό που να είναι εύκολο να βρεθεί και να αρχειοθετηθεί, ώστε ο επισκέπτης να εντοπίζει ό,τι τον ενδιαφέρει χωρίς να χάνεται στον ωκεανό της άχρηστης πληροφορίας. Επίσης θα έπρεπε να προβάλλουν καλύτερα τον όγκο δουλειάς τους και να μην τον θάβουν, έστω και αθέλητα.

    Έχοντας προσωπική εμπειρία από ανάλογες δουλειές, μπορώ να βεβαιώσω τον οποιονδήποτε ότι είναι πολύ εύκολο μία δουλειά να ξεχνιέται και να αφήνεται στη μοίρα της, απλά και μόνο επειδή τελείωσε η χρηματοδότηση της ανάπτυξής της και δεν υπάρχει αντίστοιχο κονδύλι για τη διατήρησή/διαφήμισή της!

Και κάτι τελευταίο που αφορά στις ελληνικές μηχανές αναζήτησης: όπως φαίνεται έχουν βολευτεί με τη χρήση των αποτελεσμάτων που παρέχει το Google (συνήθως) ή το Yahoo!, και έχουν παραμελήσει εντελώς την αποστολή τους! Μα αγαπητές ελληνικές μηχανές, αν θέλουμε να δούμε τα αποτελέσματα που παρέχει το Google ή το Yahoo!, γιατί να μην τις επισκεφθούμε και μόνοι μας; Κουτάκι που να παρουσιάζει στη σελίδα μου ξένα αποτελέσματα μπορώ να έχω κι εγώ!

The literacy project

Πριν από περίπου 40 ημέρες είχα αναφερθεί στο φαινόμενο της αυξανόμενης ανορθογραφίας που παρατηρείται στις νεώτερες γενιές των ελληνοπαίδων. Όπως φαίνεται όμως, υπάρχουν και άλλες μορφές του ίδιου προβλήματος…
Στην Ινδία, όπου υπάρχουν εκατομμύρια ανθρώπων που δε μπορούν να διαβάσουν ούτε έναν τίτλο εφημερίδας, υπάρχει μία εταιρεία που ειδικεύεται στην προσθήκη υποτίτλων σε τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες στην ίδια γλώσσα με αυτήν που ακούγεται το πρόγραμμα. Με άλλα λόγια, παρακολουθείς μία ινδική ταινία και οι υπότιτλοι είναι στα ινδικά!
Πλεονασμός; Όχι! Προβάλλοντας με γράμματα ό,τι ακούγεται, υποσυνείδητα ο τηλεθεατής που παρακολουθεί, ακόμη και αν δε γνωρίζει ανάγνωση, συσχετίζει τα γράμματα-“καλικαντζαράκια” με αυτό που ακούει! Στη συνέχεια αναλαμβάνει η επανάληψη (που είναι «μήτηρ πάσης μαθήσεως»).
Μάλιστα το πείραμα φαίνεται να επεκτείνεται και να συμμετέχουν ακόμη και μεγάλες εταιρείες όπως το Google.

Έξυπνη η ιδέα, δεν είναι καινούρια όμως… εδώ και χρόνια την εφαρμόζουν οι διαφημιστικές εταιρείες, μόνο που αυτές συσχετίζουν με το προϊόν χαρούμενες εικόνες.

Μακάρι να πετύχει!