Πώς αντιμετωπίζουμε τους συλλέκτες δεδομένων;

 

Αφού όλοι ενδιαφέρονται να μας κατατάξουν σε κατηγορίες, διαβάζοντας με όποιο τρόπο μπορούν, τα δεδομένα μας (προσωπικά και μη), γιατί να μην τους μπερδέψουμε λίγο;

Δεν απαγορεύεται, δεν είναι παράνομο και είναι και διασκεδαστικό, αν το καλοσκεφτεί κανείς… Δε θα ήταν ωραίο π.χ. να κάναμε κάθε μέρα και από ένα check-in από διαφορετική πόλη; Η Γη έχει πολλά όμορφα μέρη που θα θέλαμε να πάμε, γιατί να μην τα επισκεφτούμε νοερά; 😉

Το twitter κι εγώ

Όλα

Όταν άρχισα να χρησιμοποιώ το twitter και να ενημερώνομαι από αυτό, είχα μία σχέση «εξάρτησης», σε σημείο να προσπαθώ να μην αφήνω αδιάβαστο ούτε ένα tweet από τα άτομα και τις υπηρεσίες που ακολουθούσα. Κάποιες φορές μάλιστα, διάβαζα μέχρι και το public timeline!

Λίστες

Καθώς περνούσε ο καιρός, ανακάλυπτα ότι και εγώ ακολουθούσα περισσότερους λογαριασμούς και αυτοί έγραφαν περισσότερα, οπότε άρχισα να φιλτράρω αυτά που διάβαζα χρησιμοποιώντας από την μια συγκεκριμένες λίστες ατόμων και υπηρεσιών που είχα επιλέξει και με ενδιέφεραν περισσότερο από τους υπολοίπους και, από την άλλη, συγκεκριμένες αναζητήσεις για λέξεις ή φράσεις, για τις οποίες ήθελα να έχω μια πιο πλήρη ενημέρωση, παρόλο που η ποιότητα των περισσοτέρων tweets στις αναζητήσεις ήταν πολύ χαμηλή.

Απομάκρυνση

Με την αφαίρεση των RSS feeds (που χρησιμοποιούσα αρκετά) και την εφαρμογή του νέου API (τον προηγούμενο Μάιο ή Ιούνιο, αν θυμάμαι καλά), άρχισα να απομακρύνομαι από την καθημερινή χρήση του μέσου και να διαβάζω πλέον περιστασιακά, συνήθως για λίγη ώρα κάθε πρωί. Τώρα πια (Σεπτέμβριος 2013), ανοίγω το πρόγραμμα που χρησιμοποιώ ακόμη πιο αραιά. Ακόμη και όταν το ανοίγω όμως, όσα διαβάζω είναι μάλλον αδιάφορα, καθώς ο καθένας μας απλά προωθεί ειδήσεις και μηνύματα που είτε διαφημίζουν ό,τι κάνει (π.χ. άρθρα σε blogs) ή απλά μπορεί να ενδιαφέρουν μόνο συγκεκριμένους ανθρώπους (π.χ. φωτογραφίες του φαγητού που τρώμε ή «εξυπνάδες» που επιζητούν το retweet).

Κλείσιμο;

Δεν ξέρω πού οδεύει το twitter ως μέσο, αν και διαβάζω διάφορα «τρομακτικά» (π.χ. Will the advertisers turn Twitter into TV?) και μη για το μέλλον του. Περίπτωση να κλείσω τους λογαριασμούς μου δεν υπάρχει, αν και κάποιες φορές σκέφτομαι ότι δε χρειάζονται πια.
Είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, ειδικά για γρήγορη ενημέρωση για ειδήσεις/γεγονότα (μέσω των σχετικών hashtags), δεν είναι όμως πια αυτό που ήταν παλιά και γι’ αυτό δε μ’ ενδιαφέρει πια.

Κοινωνική δικτύωση, σκόρπια σχόλια

Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο είναι το άρθρο που έγραψε ο Νίκος με τίτλο “Google Reader: πιο social από ποτέ. Αρκεί όμως;“, όπου βλέπει (κυρίως) τη θετική πλευρά των εξελίξεων. Εγώ που είμαι λίγο πιο γκρινιάρης, σκέφτομαι ότι όλη αυτή η δικτύωση μπορεί να έχει και κάποια ακόμη αρνητική εξέλιξη, την οποία θα περιγράψω στη συνέχεια.

Γράφω, που λέτε, το άρθρο μου και πατάω το κουμπί για να το δημοσιεύσω. Αμέσως, μέσω του RSS feed και του ping, ειδοποιούνται οι σχετικές υπηρεσίες (που είτε έχω ρυθμίσει εγώ ή κάποιος άλλος) και ανακοινώνουν σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα, αναγνώστες ειδήσεων και μηχανές αναζήτησης ότι σ’ αυτό το δικτυακό ημερολόγιο (blog) υπάρχει μια καινούρια ανάρτηση.

Όσοι έχουν επιλέξει να ενημερώνονται για τις νέες αναρτήσεις ή οι γνωστοί και φίλοι μου, με τους οποίους συνδέομαι στα κοινωνικά δίκτυα, θα δουν τον τίτλο και ίσως το διαβάσουν κιόλας. Αν τους αρέσει, θα πατήσουν το κουμπί “Like” ή, ίσως, κάνουν και κάποιο σχόλιο (καλό ή κακό).

Πού όμως θα γίνει αυτό το σχόλιο;
Το σκέφτεστε;

Το σχόλιο μπορεί να γίνει στο ίδιο το άρθρο στο blog που το φιλοξενεί, αλλά μπορεί και να γίνει στο friendfeed, στο facebook, στο twitter, στο Google reader ή όπου αλλού είναι δυνατό (και πιο εύκολο γι’ αυτόν που θα κάνει το σχόλιο).

Ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της ευρείας δυνατότητας σχολιασμού; Ας δούμε μερικές:

  • τα σχόλια είναι σκορπισμένα εδώ κι εκεί και είναι αδύνατο να γίνει κάποια συζήτηση ουσίας από τους συμμετέχοντες
  • τόσο ο συγγραφέας του άρθρου, όσο και οι σχολιαστές, θα είναι αδύνατο να παρακολουθήσουν (και να απαντήσουν σε) όσα γράφτηκαν
  • σε βάθος χρόνου, τα μόνα σχόλια που θα “επιζήσουν” θα είναι αυτά που θα έχουν γίνει στο ίδιο το άρθρο, ενώ αυτά που θα έχουν γίνει αλλού θα χαθούν όταν εμφανιστεί νέο περιεχόμενο

Προσωπικά δε μ’ ενοχλεί πολύ αυτή η εξέλιξη, επειδή ούτε γράφω πολύ σημαντικά πράγματα (συνήθως), ούτε και οι αναγνώστες μου σχολιάζουν αυτά που γράφω. Σκεφτείτε όμως το εξής σενάριο:
Κάνετε μια αναζήτηση για κάποιο θέμα και, από τα αποτελέσματα της αναζήτησης, επιλέγετε να διαβάσετε κάποιο άρθρο από ένα blog. Όταν διαβάσετε το άρθρο, είναι σίγουρο ότι θα ρίξετε και μια ματιά και στα σχόλια που έχουν γίνει επ’ αυτού. Τα σχόλια όμως που θα διαβάσετε θα είναι μόνο αυτά που συνοδεύουν το άρθρο και όχι τα άλλα που μπορεί να έγιναν κάπου αλλού!

Δεν αρνούμαι ότι τα κοινωνικά δίκτυα με τους αλληλοκαλυπτόμενους κύκλους των φίλων βοηθούν πολύ στη διάδοση των ιδεών, των προτάσεων και των ιστοριών που γράφει ο κάθε blogger· μήπως όμως τελικά χάνουμε την ουσία, που είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ συγγραφέα και αναγνωστών;

Η Τρίτη των βιβλίων #booktuesday

Η #booktuesday έκανε σήμερα τη δεύτερη εμφάνισή της στο twitter και νομίζω ότι είναι καλό να γράψουμε κάποια πράγματα γι’ αυτήν. Από πού να αρχίσω όμως;

Ας αρχίσω από το twitter λοιπόν…
Επειδή δεν έχω ξαναγράψει εδώ για το twitter, αναφέρω μόνο ότι πρόκειται μία πλατφόρμα δημοσίων συζητήσεων (κατά κάποιο τρόπο η εξέλιξη του IRC, αν είχατε ασχοληθεί πιο παλιά με το αντικείμενο), όπου ο καθένας που συμμετέχει γράφει ένα σύντομο μήνυμα κάθε φορά και αυτό εμφανίζεται και σε όσους τον ακολουθούν, οπότε μπορούν να απαντήσουν ή να σχολιάσουν.

Έτσι, από τη μια δημιουργούνται δικτυακές κοινότητες από άτομα με κοινά ενδιαφέροντα και, από την άλλη, δίνεται η ευκαιρία, σε όποιον θέλει, να παρακολουθεί (ακόμη και ανώνυμα, χωρίς να εγγραφεί δηλαδή στην υπηρεσία) τα γεγονότα την ώρα που γίνονται.

Πριν από μία εβδομάδα λοιπόν, είχαμε μία μάλλον άσχετη συζήτηση (στο twitter φυσικά) με το ZlatkoGR και, επειδή υπάρχει το σχετικό έθιμο κάθε Παρασκευή όσα μέλη θέλουν να προτείνουν σε όσους τα ακολουθούν κάποια άλλα μέλη που αξίζει να ακολουθήσουν (η λεγόμενη followfriday), του πρότεινα (μεταξύ σοβαρού και αστείου), εμείς που διαβάζουμε βιβλία, να καθιερώσουμε την booktuesday ως την ημέρα που θα προτείνουμε προς αλλήλους (αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο) κάποιο βιβλίο. Η booktuesday λοιπόν, σύμφωνα με τον ορισμό του Γιάννη είναι:

Κάθε Τρίτη, μοιραζόμαστε το βιβλίο που διαβάζουμε, με tag #booktuesday. Γιατί οι twitterers διαβάζουν κιόλας!

Αν ενδιαφέρεστε, μπορείτε να δείτε όλες τις μέχρι τώρα προτάσεις στη σελίδα #booktuesday και να γραφτείτε στο σχετικό RSS feed.

Το καλό όμως με τις προτάσεις αυτές, πέραν της συλλογής τίτλων και συγγραφέων (καθώς και της σύντομης άποψης που γράφει όποιος συμμετέχει), είναι και οι συζητήσεις που προκύπτουν μεταξύ μας, αν π.χ. εμφανιστεί κάποιο βιβλίο που έχουμε διαβάσει ήδη ή που θα θέλαμε να διαβάσουμε στο μέλλον.

Θέλω να ελπίζω πως, καθώς θα εμφανίζονται οι μελλοντικές Τρίτες, θα αυξάνονται και όσοι θα συμμετέχουν και θα μας δοθεί η ευκαιρία να κάνουμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Αν θέλετε να συμμετέχετε, μη φοβάστε! Άλλοι κανόνες, πλην του παραπάνω ορισμού, δεν υπάρχουν και νομίζουμε ότι είναι καλύτερα έτσι!

Α ναι, αν έχετε λογαριασμό στο twitter  και θέλετε να με “παρακολουθείτε” 🙂 θα με βρείτε με το έτερο παρόνομά μου, το tosoAplos.