Επέστρεφε

Ο κυρ-Ηλίας δε ζει πια στον τόπο που μεγάλωσε. Χρόνια τώρα είναι εγκατεστημένος σε μια πόλη στις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου ζει μαζί με τη γυναίκα του (Ελληνίδα κι αυτή, γνωρίστηκαν εκεί), τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Συνταξιούχος πλέον εδώ και λίγα χρόνια, προσπαθεί να συνηθίσει τη νέα ζωή χωρίς τις παλιές συνήθειες.

Δούλεψε όλα αυτά τα χρόνια, εργάτης αρχικά, με δικό του συνεργείο μετά, αλλά τώρα πια έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή του και, όπως μου είπε, προσαρμόζεται ακόμη.

Γνωριστήκαμε τυχαία ένα απόγευμα, καθώς συναντηθήκαμε στο λιμενοβραχίονα όπου πήγαινα τότε και διάβαζα, δίπλα στη θάλασσα για να ακούω τα κύματα. Αυτός ερχόταν από το διπλανό χωριό με το αυτοκίνητο, ίσα ίσα «για να περπατήσει λίγο», καθώς το χωριό είναι χτισμένο σε χαράδρα και δε βολεύει για ήρεμους περιπάτους· φαντάζομαι ότι μπορεί να είχε βαρεθεί και λίγο τις βόλτες στο ίδιο μέρος συνέχεια. Έτσι, έπαιρνε το αυτοκίνητο και ερχόταν στο δικό μας, όπου ο λιμενοβραχίονας προσφερόταν για μία ήρεμη βόλτα, χωρίς ανηφόρες και κατηφόρες.

Στο χωριό είναι το πατρικό του σπίτι, όπου μένει κάθε φορά που έρχεται στην Ελλάδα. «Όποτε μπορώ και έχω την ευκαιρία, επιστρέφω για λίγο», μου είπε ένα απόγευμα. Γνωστούς πολλούς δεν είχε πια στο χωριό. Άλλοι είχαν πεθάνει, άλλοι έφυγαν για αλλού, τους πιο πολλούς κατοίκους δεν τους γνώριζε.

Τα πρωινά είχε τα μερεμέτια του σπιτιού, μου έλεγε. Άδειο το σπίτι τον υπόλοιπο χρόνο και κάθε φορά που ερχόταν στο χωριό όλο και κάτι ήθελε διόρθωμα. Τα απογεύματα που συναντιόμασταν, πάντα στο λιμενοβραχίονα, μέναμε εκεί, μισή, μία ή και δύο ώρες συζητώντας, μέχρι που νύχτωνε.

Λέγαμε διάφορα. Από αυτά που συζητούν συνήθως δύο άνθρωποι που δε γνωρίζονταν πριν. Μου είπε όμως και για τότε που βρέθηκε μάρτυρας σε ένοπλη ληστεία, όπου πυροβολήθηκε στο πόδι και απέκτησε έκτοτε κι ένα μικρό κουσούρι στο περπάτημα.

Λίγες μέρες μετά τη δική μου αναχώρηση από το νησί θα έφευγε και αυτός. Αρχικά για την πρωτεύουσα, όπου θα υποδεχόταν τη γυναίκα του και, μετά, για ένα άλλο μέρος όπου θα έκαναν τις διακοπές τους. Όταν χαιρετηθήκαμε, ήμουν σίγουρος ότι, παρ’ όλο που και το πατρικό του παρέμενε άδειο και στο χωριό ήξερε λίγους, κάποιο καλοκαίρι πάλι θα επέστρεφε.

Σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.