Διαδρομές

Πονάει λίγο το πόδι μου τώρα τελευταία κι έτσι φροντίζω να μην το πατάω πολύ όταν μετακινούμαι. Η αλήθεια είναι ότι τριγυρνάω συνέχεια εδώ κι εκεί κι έτσι δεν προλαβαίνω να ξεκουραστώ όσο θα ήθελα. Δεν πειράζει, τα βράδια που κοιμάμαι, μου περνάει λίγο και ξεχνιέμαι.

Κάθε πρωί, με το που ξυπνάω, παίρνω τους δρόμους. Τους ίδιους δρόμους που γυρίζω τόσα χρόνια τώρα, αλλά δεν τους έχω βαρεθεί ακόμη. Σε αυτούς τους δρόμους συναντάω πολλούς. Άλλοι μου φέρονται καλά, μου χαμογελούν, με χαϊδεύουν, κάποιοι μου μιλούν κιόλας. Άλλοι πάλι δείχνουν να με φοβούνται ή, ακόμη, να θέλουν να με χτυπήσουν.

Περνάω και έξω από σχολεία και πάρκα και τα παιδιά που παίζουν εκεί συνήθως παίζουν και μαζί μου. Και μου αρέσει κι εμένα να παίζω μαζί τους επειδή νιώθω ότι δε θέλουν να μου κάνουν κακό. Κάποια όμως μένουν μακριά μου και έχω παρατηρήσει ότι, αν δοκιμάσω να πάω κοντά τους, μπορεί να βάλουν και τα κλάματα. Και αυτό δεν το θέλω καθόλου.

Είναι και τα αυτοκίνητα που είναι πολλά στους δρόμους που τριγυρίζω. Πηγαίνουν και γρήγορα τα αφιλότιμα και, πολλές φορές, πρέπει να τρέχω για να τα αποφύγω ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που ξέφυγα λίγο πριν με χτυπήσουν.

Τα μεσημέρια βρίσκω ένα ήσυχο και δροσερό μέρος και ξαπλώνω για να κοιμηθώ λίγο, αλλά έχω πάντα το ένα μάτι ανοιχτό, έτσι για να είμαι σίγουρος ότι δε θα μου συμβεί τίποτε δυσάρεστο. Τα απογεύματα πάλι στο δρόμο, μέχρι που βραδιάζει και γυρνάω στο μέρος που νιώθω ασφαλής για να κοιμηθώ και πάλι, πιο ήσυχος αυτή τη φορά, επειδή είμαι κοντά σε φίλους.

Την άλλη μέρα πάλι στο δρόμο βρίσκομαι, για νέες διαδρομές.

Είμαι ένας αδέσποτος σκύλος και, αν σου γαβγίσω θα είναι επειδή φοβάμαι.

Σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.