Μωρό

Μου αρέσει τα απογεύματα να κατεβαίνω για βόλτα στο λιμάνι. Ειδικά αν έχει καλό καιρό, μόλις ξυπνήσω το μεσημέρι, ντύνομαι και ξεκινάω για τη βόλτα μου.

Δεν περπατάω πολύ· αν και θα έπρεπε. Φτάνω στο αγαπημένο μου παγκάκι και κάθομαι σε αυτό, αν είναι ελεύθερο, ή κάνω ένα μικρό γύρο και, επιστρέφοντας, κάθομαι είτε σε αυτό ή σε κάποιο εκεί κοντά. Το παγκάκι αυτό το προτιμώ επειδή είναι καθαρό, δε φυσάει πολύ και μου επιτρέπει να βλέπω τόσο τη θάλασσα με τις βάρκες, όσο και τον κόσμο που περνάει από μπροστά κάνοντας τον περίπατό του.

Τις προάλλες μάλιστα συνέβη και κάτι που μου άλλαξε και τη διάθεσή μου. Λίγο πιο πέρα από το παγκάκι έπαιζε ένα μωρό, ούτε δύο χρονών δε φαινόταν, ίσα που περπατούσε κάπως σταθερά και γυρόφερνε το καρότσι του, πότε τρέχοντας και πότε περπατώντας. Πήγαινε γύρω γύρω, έτρεχε, σταματούσε, και πάλι από την αρχή.

Κάποιες φορές παραπατούσε κι έπεφτε στο δρόμο. Δεν το ένοιαζε όμως η πτώση, στηριζόταν και πάλι στα χεράκια του, σηκωνόταν και άρχιζε πάλι να τρέχει ξεφωνίζοντας χαρούμενο. Ήταν η δική του ευκαιρία να αυτονομηθεί και δεν την άφηνε να πάει χαμένη.

Έχοντας χηρέψει πρόσφατα, η διάθεσή μου δεν είναι και η καλύτερη. Βλέποντας όμως αυτό το μωρό να μη δίνει σημασία στις πτώσεις του, παρά να σηκώνεται και να συνεχίζει το παιχνίδι του, ένιωσα ότι, άθελά του και εν αγνοία του, μου έδινε ένα μάθημα ζωής.

Όταν το πήρε η μαμά του και έφυγαν, σηκώθηκα κι εγώ για να επιστρέψω στο σπίτι μου, όπου δε με περίμενε πια κανείς. Όμως, και αυτή τη φορά και τις επόμενες μέρες μέχρι και σήμερα, περπάτησα πιο ζωηρά σε σχέση με πριν.

Επειδή δε με νοιάζει πια αν πέφτω πότε πότε, είτε περπατώντας και παραπατώντας, είτε ψυχολογικά. Και τις τελευταίες ημέρες παρατηρώ ότι πηγαίνω όλο και πιο μακριά.

Σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.