Χατζίνα

Το σπίτι της γιαγιάς Σοφίας είναι πολύ μικρό. Χαμηλοτάβανο, ένα δωμάτιο κάτω, που το χρησιμοποιούσε ως κουζίνα και καθιστικό, και ένα δωμάτιο επάνω, το υπνοδωμάτιο. Χώρος για τουαλέτα εσωτερικά δεν υπήρχε, αυτή βρίσκεται στη μικρή αυλίτσα μπροστά από το σπίτι.

Η γιαγιά Σοφία δε ζει πια εδώ και πολλά χρόνια, άλλος άνθρωπος δεν έμεινε στο σπίτι μετά από αυτήν και το σπίτι ερήμωσε. Η στέγη στο πίσω μέρος έχει πέσει και από μπροστά φαίνεται τώρα πια ο ουρανός. Το σπίτι είναι τόσο μικρό που είναι κρυμμένο πίσω από το δέντρο που έχει φυτρώσει και θέριεψε μέσα στη μικρή αυλή.

Σε αυτή τη μικρή αυλή που καθόταν τότε η γιαγιά Σοφία και έδινε νερό και καραμέλες στα παιδιά που έπαιζαν στο δρόμο. Παλιά ξενόπλενε, μετά δούλεψε ως καπνεργάτρια. Χήρεψε νωρίς, ο γιος της σκοτώθηκε το 1940 στην Αλβανία, αφήνοντας πίσω μάνα, γυναίκα και την κόρη του, μόλις 3 χρονών. Η μάνα, μικροκαμωμένη και ντυμένη στα μαύρα, ήταν η γιαγιά η Χατζίνα, όπως την ήξεραν στη γειτονιά, καθώς ήταν προσκυνήτρια και είχε βαφτιστεί στον ποταμό Ιορδάνη.

Την επισκεπτόμασταν πότε πότε και παίζαμε κι εμείς, είτε στο δρόμο ή στο μικρό δωματιάκι στο ισόγειο, όταν είχε κρύο, όσο τα έλεγαν με τη μαμά μας. Μας έδινε και χαρτζιλίκι κάποιες φορές, «να δώσω στα παιδιά από έναν Κολοκοτρώνη» έλεγε όταν έφτανε η ώρα να φύγουμε. Ο «Κολοκοτρώνης» πρέπει να ήταν το τότε εικοσάρικο, που έδειχνε στη μία πλευρά του την Αθηνά με περικεφαλαία· η γιαγιά, βλέποντας την περικεφαλαία, θα νόμιζε ότι απεικονίζει τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Γράμματα η γιαγιά δεν ήξερε αλλά κάθε μέρα πήγαινε στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, έπαιρνε αντίδωρο και όταν είχε αγιασμό έπαιρνε και μοίραζε σε όλη τη γειτονιά.

Απλοί, καλοί άνθρωποι, ζούνε μόνοι, γύρω μας.

Σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.