Εικόνα

Μία εικόνα μου έχει μείνει από εκείνο το απόγευμα.

Εμείς είχαμε καθίσει, μια παρέα, γύρω από ένα τραπεζάκι, πίνοντας τους καφέδες μας και συζητώντας για την εκδήλωση που προγραμματίζαμε. Είχαμε, μάλιστα, αρκετά θέματα για τα οποία έπρεπε να παρθούν αποφάσεις και ο χρόνος πίεζε.

Εσύ καθόσουν, χωρίς παρέα, σε διπλανό τραπεζάκι, πλάτη σε εμάς και μέτωπο προς τη λιμνούλα. Δε σε είχα προσέξει στην αρχή· η συζήτησή μας απαιτούσε την αμέριστη προσοχή μας.

Σε πρόσεξα, τυχαία, κάποια στιγμή. Κυρίως, λόγω της έλλειψης κίνησης. Τράβηξε το βλέμμα μου ακριβώς αυτό. Ήταν λες και είχε σταματήσει ο χρόνος, αν και η ζωή συνεχιζόταν ομαλά.

Διάβαζες.

Διάβαζες σα να μην υπήρχε γύρω σου τίποτε άλλο και, για λίγη ώρα, δεν υπήρχε και γύρω μου τίποτε άλλο. Σα να με μαγνήτισε η εικόνα σου και ξέχασα και τη συζήτηση με την παρέα και όλα τα άλλα. Ένας παρατηρητής που ταξιδεύει, στο χώρο, στο χρόνο, δεν ξέρω, στις σκέψεις.

«Ε, τι σκέφτεσαι;», μου φώναξε ο διπλανός μου. Επέστρεψα.

Σήκωσα τη φωτογραφική μου μηχανή, σε σημάδεψα και κράτησα την εικόνα σου για πάντα.

Η φωτογραφία, χρόνια μετά, δεν ξέρω πια πού βρίσκεται. Δεν την έσβησα, κάποια μέρα θα την ξαναβρώ και, πάλι, θα σε ξαναδώ.

Έχω κρατήσει την εικόνα σου όμως μέσα μου. Σε θυμάμαι να διαβάζεις, δίπλα στη λιμνούλα, και όλα μοιάζουν να έχουν σταματήσει.

Σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.